ഡിലീറ്റ്‌ - ഒരു കഥ

തിരക്കേറിയ ഈ നഗരത്തിലെ ആഴ്ചയൊടുവിലെ അവധിദിവസം. സായാഹ്നം. എന്തു തിരക്കാണിവിടെ. വലിയ വലിയ കടകളും ഷോറൂമുകളും. സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനെത്തുന്നവരെയും വെറുതെ എല്ലാം ചുറ്റിനടന്നു കാണാനെത്തുന്നവരെയുംകൊണ്ട്‌ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു തെരുവ്‌. ഭൂരിഭാഗം ഷോറൂമുകളും ബഹുനിലക്കെട്ടിടങ്ങളാണ്‌. ധനികര്‍ കൈയ്യിലൊതുങ്ങുന്നതിലുമധികം സാധനങ്ങളും വാങ്ങി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ദരിദ്രര്‍ വിന്‍ഡോ ഷോപ്പിംഗ്‌ കൊണ്ട്‌ മനസ്സ്‌ കുളിര്‍പ്പിക്കുന്നു. തെരുവിന്റെ ഇപ്പുറം ഒരു തിരക്ക്‌ കുറഞ്ഞ മൂലയില്‍ ഇവയെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

എന്റെ കൈ മെല്ലെ എന്റെ തോള്‍സഞ്ചിയിലേക്കു നീങ്ങി. അതില്‍ നിന്നും ഒരു മൗസുമായി അത്‌ പുറത്തേക്കു വന്നു. അധികം അകലെയല്ലാതെ ഹിന്ദിയില്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു നാലാള്‍ സംഘത്തിലെ ഒരംഗം ഇത്‌ ശ്രദ്ധിച്ചു. അയാള്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു: "ഡിലീറ്റ്‌ കര്‍നേ ജാ രഹേ ഹോ? അച്ഛീ ബാത്‌ ഹെ, സബ്‌ ഡിലീറ്റ്‌ കര്‍ ഡാലോ, ഹഹ!". ഇത്‌ പറഞ്ഞിട്ട്‌ അയാള്‍ വീണ്ടും തന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ കൂടെ സംസാരത്തില്‍ മുഴുകി. ഞാന്‍ അമ്പരന്നു. ഞാന്‍ ഡിലീറ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ പോകുകയാണെന്ന് അയാള്‍ക്ക്‌ എങ്ങനെ മനസ്സിലായി? ഏതായാലും, അയാള്‍ പിന്നീട്‌ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല.

ഇടതുകൈപ്പത്തി നിവര്‍ത്തി മൗസ്‌പാഡാക്കി മൗസ്‌ അതിനുമുകളില്‍ ഞാന്‍ വെച്ചു. മൗസിന്റെ ഇടതുബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച്‌ അതിനെ മെല്ലെ നീക്കി റോഡിനക്കരെ മുന്നിലായിക്കണ്ട വലിയ കടയുടെ മുന്നിലെ അത്രയോളം തന്നെ വലുപ്പമുള്ള, എനിക്കുമാത്രം ദൃശ്യമായ മോണിറ്ററില്‍ ഞാന്‍ മുകളിലെ ഇടത്തേ മൂലയില്‍നിന്ന് താഴെ വലത്തേ മൂല വരെ മുഴുവനായും സെലക്റ്റ്‌ ചെയ്തു. ഒരു ചതുരം. എന്നിട്ട്‌ ആ ചതുരത്തിനകത്ത്‌ കഴ്‌സര്‍ വെച്ചിട്ട്‌ മൗസിന്റെ വലത്തേ ബട്ടണ്‍ അമര്‍ത്തി മെനുവില്‍ നിന്ന് ഡിലീറ്റ്‌ ക്ലിക്ക്‌ ചെയ്തു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്‌ ആ കടയ്ക്കുള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി. കടയുടെ പുറത്തിറങ്ങി നിന്നിരുന്ന അതിന്റെ മുതലാളി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോഴേക്കും എല്ലാം ശൂന്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അമ്പരപ്പോടെ അയാള്‍ നാലുപാടും നോക്കി.

ഞാന്‍ മൗസ്‌ സഞ്ചിയിലേക്കിട്ട്‌ മെല്ലെ നടന്നുനീങ്ങി ഇടത്തോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞ്‌ ആളൊഴിഞ്ഞ നിശ്ശബ്ദമായ ഇടവഴിയിലേക്ക്‌ പ്രവേശിച്ചു. ആ വഴിയില്‍ അപരിചിതനായ എന്നെ കണ്ട ഒരു കൂറ്റന്‍ നായ ക്രൂരമായ മുഖത്തോടെ അതിവേഗം എന്റെ നേരെ ചീറിയടുത്തു. എന്റെ കൈ തോള്‍സഞ്ചിയിലേക്ക്‌ നീങ്ങി..

a train of the poor പാവങ്ങളുടെ തീവണ്ടി

i ran into this unique voice that stood out from the cacophony of the recent samjhouta incident. a touching article in The Indian Express by Sagarika Ghose dealing with some different aspects of the trip that is supposed to bridge gaps. i loved the article so much that i didn't want to finish off the post by just placing a link to it. instead i copied the entire thing and pasted it here:

"A train of the poor:

The Samjhauta Express carries so many small and precious possibilities on board. After the investigations into the blasts are over, we need to ask why officialdom on both sides treats them with such suspicion and disregard

On a freezing January night three years ago two Indian Express journalists queued up to board the train to Pakistan. The Attari-Samjhauta Express stood at the Old Delhi railway station decorated with buntings, gold and silver paper stars and rose and marigold garlands. The train had been suspended in 2002 after the attack on the Indian Parliament, but now after a gap of two years, once again the humble little friendship express was all set to trundle between families torn apart by AK-47s, wire borders and massed troops.

On January 15 2004, the journalists had expected a sentimental flower-laden journey across the train’s inaugural run across the border. Instead we found ourselves on a gruelling trip aboard an inconvenient train, with customs officers and policemen harassing passengers at every turn. The mood on board was anything but syrupy and sentimental. Instead it was robustly impatient with the whims of politicians.

The Samjhauta Express or the Attari Express leaves Old Delhi railway station at 10 pm. It then travels to Attari, where the Attari Express changes formally into the Samjhauta Express. Three years ago this train too like the Indian one that comes to Attari was decorated with flowers, balloons and buntings. Ceremonially dressed BSF horsemen escorted the train to the border.

Who are the passengers aboard the Samjhauta Express? The Samjhauta Express is a train of the poor. It is a train of those who cannot afford to take the flight. And it is a train of those who journey to the Pakistan High Commission in Delhi from small towns in UP and Rajasthan to camp in the capital for months, sleeping in Nehru Park or ISBT in the sometimes hopeless wait for a visa.

The Samjhauta Express has few windows and on January nights a freezing wind rushes through the compartments as the passengers huddle under blankets. A great source of warmth is the smoke of Bidi No. 30. Every traveller is laden with gifts. Coconuts, elaichis, pressure cookers (much cheaper in India than in Pakistan), paan and cashew. One mother whose daughter is married in Pakistan said her daughter misses idlis, dosas and chow mein. In a tiffin packed tightly under plastic she proudly said she was taking uttapam and hakka noodles to Hyderabad.

There was a millworker from Bhilwara, a shawl merchant from Kashmir, jewellery shop owners from Indore. There was a graduate of the Aligarh Muslim University whose parents live on both sides of the border and who told us that every time he visits Pakistan, “agency-wallahs” (the ISI) try to recruit him. There was a Bollywood aspirant who loved India, there was a clerk from Palanpur and for us, the highlight of the trip, there was little Areeba with the face of an angel who darted between her parents legs peering out with a truly devilish grin.

Rishtedaari was the obsessive topic of conversation aboard the Samjhauta Express. The shawl merchant from Kashmir was on his way to visit his father’s grave.The Bollywood aspirant had come to India to catch a glimpse of Bombay, a city she said she loved more than her own parents. The millworker from Bhilwara and his wife had no children. They had saved money for three months to visit their nieces in Pakistan.

At almost every station in the journey, the travellers were poked and prodded by policemen. Constables jabbed at their bags, pulled down their beddings and opened up their suitcases. A packet of shami kababs was torn open. A tin of almonds sent skittering to the floor. After yesterday’s blasts, as the experts debate on the lack of intelligence on terrorism, maybe they should devote some attention to how brutally innocent passengers are treated by the police, how the stigma of “terrorist” seems to sit on every one of them just because they happen to be poor Muslims. A little less prejudice and a little more intelligence would perhaps stand the police in better stead when dealing with the passengers of the Samjhauta Express.

The customs and immigration formalities on the train are ghastly. Or at least they were three years ago. A six hour interminable wait takes place at Attari after the train pulls in there at 4 am. Officials are rude, rough and late. There was not a single seat at Attari station and passengers had to wait for hours until the first immigration officer turned up in the morning. Kafka-esque dramas followed after that, with parrot salesmen and peanut-traders being asked questions about the South Asian Free Trade Agreement and the ban on trade at the border.

“Why are you bringing parrots?” screamed an immigration officer. “To sell sir,” said the trader from Jaipur. “It’s illegal!” barked the officer. “No, no I want to sell parrots,” insisted the salesman. “You are a criminal!” shouted the officer. “But my family is in the parrot business for years,” insisted the salesman.

Many of the passengers simply do not know how to fill forms. Many don’t have passports because they believe that the passport of one family member is enough to see them through. The chaotic clash between illiterate rural folk and prejudiced brutal officialdom is perhaps similar to what would happen if international checkpoints were set up at Delhi’s Inter State Bus Terminus.

The story of harassment and delay is the same at Wagah. Here, the Pakistani customs and immigration officials are equally dilatory. The queues are endless, many go to sleep, there is the same all-round loud bewilderment at the triplicate forms. In the process many miss their connecting trains.

All high-sounding Confidence Building Measures and Composite Dialogue Process and Track II diplomacy seem like elite luxuries, mere diplomatic piffle compared to the gritty traumas on the Samjhauta Express. If the Indo-Pak dialogue wants to make a difference to ordinary lives, then perhaps the sharp-suited ambassadors and foreign secretaries might try to improve the quality of travel on this so-called showpiece of a train.

The last word of our journey thus belonged to Syed Yakoob, a tele-marketing operator: “All those rich people who go to seminars and talks on India-Pakistan peace, why don’t they actually travel by the Samjhauta Express to see what India-Pakistan peace is really about?”

(Sagarika Ghose is senior editor CNN-IBN)

* * *

സംഝൗത എക്സ്പ്രസ്സിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒച്ചയുടെയും ബഹളത്തിന്റെയുമിടയില്‍ ഈ മനോഹരമായ ലേഖനം കാണാനിടയായി. ഇന്ത്യന്‍ എക്സ്പ്രസ്സില്‍ സാഗരിക ഘോഷ്‌ എഴുതിയ ലേഖനം വിടവുകള്‍ നികത്താന്‍ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട തീവണ്ടിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചില പ്രധാനകാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്ന ഒരു വേറിട്ട ശബ്ദമാണ്‌. ലേഖനം വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുപോയതുകൊണ്ട്‌ ഒരു ലിങ്കില്‍ ഒതുക്കാന്‍ മനസ്സു വന്നില്ല. അത്‌ മുഴുവന്‍ അങ്ങനെ തന്നെ കോപ്പി- പേസ്റ്റ്‌ ചെയ്തു (മുകളില്‍).

the search.. അന്വേഷണം..

the search goes on..
it will go on for ever
until it finds the answers, but....
..but where are the questions??

* * *


അന്വേഷണം തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..
അത്‌ എന്നും തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും
ഉത്തരങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ, പക്ഷെ....
..പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങളെവിടെ??

കിളിപ്പേച്ച്‌ കേക്കവാ

കൃതി: കിളിപ്പേച്ച്‌ കേക്കവാ

കര്‍ത്താവ്‌: ടി. എന്‍. പ്രകാശ്‌

ഇത്‌ നോവലെറ്റുകളുടെ ഒരു സമാഹാരമാണ്‌.

ഇങ്ങനെയും ഒരു പുസ്തകം! വെറുതെ സമയം പാഴാക്കി. ഇനിയും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു പുസ്തകം കണ്ടാല്‍ വായിക്കാന്‍ താല്‍പര്യം തോന്നാനുള്ള ഒരു സാദ്ധ്യതയും കാണുന്നില്ല.

കടപ്പാട്‌: സുഹൃത്ത്‌ രജനിയോട്‌

* * *

title: Kilippechu kekkavaa

author: T. N. Prakash

this is a collection of novellettes.

such a boring read! a waste of time. i don't think i would ever dare to read another book by the same author.

courtesy: my friend rajani

thieves rob the religious police കടുവയെ പിടിക്കുന്ന കിടുവ?

many a time i have seen the colours of apprehension and dread on the faces of people in suq as the vehicle of the 'Commission for the Propagation of Virtue and Prevention of Vice' (most commonly known as the religious police or the mutawwa) rolled by.

however, it seems that the local thieves were too busy with their work to have any special consideration for anyone :)

read the saudi gazette report

* * *

സൂക്കില്‍ മതപ്പോലീസി(മുത്തവ്വ)ന്റെ വണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ആള്‍ക്കാരുടെ മുഖത്തെ ഭീതിയും വെപ്രാളവും പല തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്‌.

പക്ഷേ സ്ഥലത്തെ കള്ളന്മാര്‍ക്ക്‌ അവരോട്‌ പ്രത്യേക പരിഗണനയൊന്നും കാണിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടിയില്ല എന്നു തോന്നുന്നു :)

സൗദി ഗസറ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ വായിക്കുക

salutations, o love! പ്രണയമേ, വന്ദനം!

happy valentine's day!

"Of those who love, do not ask

what life is theirs,

what longing, what yearning;

For they are leaves dead and dry

consumed by a fire

that is their own.."

- Mirza Ghalib

"We bake a lump of clay,

Molded into a figure of you

And a figure of me.

Then we take both of them,

And break them into pieces,

And mix the pieces with water,

And mold again a figure of you,

And a figure of me.

I am in your clay.

You are in my clay.."

— Kuan Tao-Sheng

വാലന്റൈന്‍ ദിന ആശംസകള്‍!

saudi girls in india സൗദി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഇന്ത്യയില്‍

a group of girl students from the kingdom of saudi arabia has arrived in india on an educational and familiarization tour. the first of its kind, it's yet another goodwill gesture from both countries in the path of their development through amity and mutual co-operation.

have a good look at those beautiful faces. it's not everyday you get a chance for that in saudi arabia ;)

and, did anyone spot president kalam in the group picture? he's exactly in the centre, trapped among the girls.

(click and enlarge the pics for original size)

read the saudi gazette report

സൗദിയിലെ ഒരുകൂട്ടം വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികള്‍ ഇന്ത്യയെ അറിയാനായി ഇന്ത്യയിലേക്ക്‌ ഒരു പഠനയാത്ര നടത്തിയിരിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ആദ്യത്തേതാണിത്‌. രണ്ട്‌ രാഷ്‌ട്രങ്ങളുടെയും പരസ്പര സഹകരണത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും അധിഷ്ഠിതമായ പുരോഗമനപാതയില്‍ ഒരു നന്മ നിറഞ്ഞ അദ്ധ്യായം കൂടി.

ആ മനോഹരവദനങ്ങള്‍ ശരിക്ക്‌ കണ്ടോളൂ. സൗദിയില്‍ അതിന്‌ എപ്പോഴും അവസരം ഉണ്ടായെന്നു വരില്ല ;)

പിന്നെ, ഗ്രൂപ്പ്‌ ഫോട്ടോയില്‍ രാഷ്ട്രപതി കലാമിനെ കണ്ടോ? ഇടയില്‍ പെട്ടു. ഒത്ത നടുക്കുണ്ട്‌.

(ശരിയായ വലുപ്പത്തില്‍ കാണാന്‍ ഫോട്ടോസ്‌ ക്ലിക്ക്‌ ചെയ്യുക.)

സൗദി ഗസറ്റ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ട്‌ വായിക്കുക

നമ്മുടെയര്‍ത്ഥം...

"ഈ നിമിഷത്തിന്റെ പാറപ്പുറത്തു നാം കാലത്തിന്റെ ദേവാലയം പണിയുന്നു

ഈ സ്പര്‍ശനത്തിന്റെ ശ്രുതിപീഠത്തില്‍ നാം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സംഗീതശില്‍പമുയര്‍ത്തുന്നു

ഈ നോട്ടത്തില്‍ നാം ജീവിതം ദര്‍ശിക്കുന്നു

നമ്മുടെയര്‍ത്ഥം നാമല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്‌?"

- ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാട്‌

ആനിയും യേശുദാസും പിന്നെ ഞാനും annie, yesudas, and myself

ഇന്നലെ ഞാനീ സ്വപ്നം കണ്ടു:

ഭാഗം ഒന്ന്:

സ്വപ്നം: ആനി എന്നോട്‌ ഒരു ചാര്‍ട്ടുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കണമെന്നും പറഞ്ഞ്‌ അതിനുള്ള കടലാസും സാമഗ്രികളും എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചു.

യാഥാര്‍ത്ഥ്യം: ആനി മുന്‍പു ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു ഹോസ്പിറ്റലില്‍ നഴ്‌സായി ജോലി ചെയ്യുകയാണ്‌. ഒരാഴ്‌ച മുന്‍പ്‌ ഫോണില്‍ എന്നോട്‌ സംസാരിച്ചിരുന്നു.
യാഥാര്‍ത്ഥ്യം: ഞാന്‍ സ്‌കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത്‌ പലരും എന്നോട്‌ ചാര്‍ട്ടുകള്‍ ഉണ്ടാക്കാന്‍ സഹായം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്‌.

സ്വപ്നം: ഞാന്‍ ചാര്‍ട്ടുണ്ടാക്കാനായി തറയിലിരുന്നു. അത്‌ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഒ പി ഡി വിഭാഗത്തിന്റെ ഒരു മുറിയായിരുന്നു. അതിനു പുറത്തായി വരാന്തയില്‍ ആളുകള്‍ ഡോക്‍ടര്‍മാരെ കാണാനായി കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു. അല്‍പം കഴിഞ്ഞു ഒരു ഡോക്‍ടര്‍ വന്ന് തന്റെ സീറ്റിലിരുന്നു. അത്‌ ഒരു ക്ലിനിക്കായിരുന്നില്ല. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഒരിടമായിരുന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കസേരയും മേശയുമുണ്ടായിരുന്നു. അടഞ്ഞ മുറിയല്ലായിരുന്നതുകൊണ്ട്‌ ഒരു രോഗിയെ നോക്കുമ്പോള്‍ മറ്റു രോഗികള്‍ ചുറ്റും കൂടി നിന്നിരുന്നു. ഡോക്‍ടര്‍ മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, പ്രശസ്തഗായകനായ യേശുദാസ്‌. ചാര്‍ട്ട്‌ വരക്കാനുള്ള സാധനങ്ങള്‍ നിലത്ത്‌ ചിതറിക്കിടക്കുന്നത്‌ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ തടസ്സമാകുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാന്‍ അതെല്ലാം പെറുക്കിക്കൂട്ടാമെന്ന് കരുതി. പിന്നെ വിചാരിച്ചു ഡോക്‍ടര്‍ തന്റെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവിടെ ചിത്രവും വരച്ചുകൊണ്ട്‌ ഇരിക്കുന്നത്‌ ശരിയല്ല എന്ന്. അതുകൊണ്ട്‌ സാധനങ്ങളെല്ലാം പെറുക്കിയെടുത്ത്‌ ഞാന്‍ വേറെ ഒരു മുറിയിലേക്ക്‌ പോയി. പക്ഷെ പോകുന്ന വഴിക്ക്‌ എന്റെ ഭക്ഷണപാത്രങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടു ഞാന്‍ കഴുകാതെ തുറന്ന് അവിടെ ഡോക്‍ടറിരിക്കുന്ന കസേരയുടെ അടുത്തായി മതിലിനോട്‌ ചേര്‍ത്തുവെച്ചിരുക്കന്നതു കണ്ടു. അതു ഞാന്‍ കുനിഞ്ഞെടുത്തു. അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം അല്‍പം ഗൗരവപൂര്‍വം എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. ഞാന്‍ ഒരു ക്ഷമാപണഭാവത്തില്‍ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട്‌ മുഖത്ത്‌ അല്‍പം കൃത്രിമബഹുമാനം വരുത്തിയിട്ട്‌ അവിടെ നിന്ന് നീങ്ങി.

യാഥാര്‍ത്ഥ്യം: ഒരു ഗായകനെന്ന നിലയില്‍ യേസുദാസിനെ വളരെ മാനിക്കുന്നുവെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയില്‍ അദ്ദേഹത്തോട്‌ പ്രത്യേകമായ വലിയ ബഹുമാനം എനിക്കില്ല.


ഭാഗം രണ്ട്‌:

സ്വപ്നം: വീട്‌. യേശുദാസ്‌ അരമതിലിന്മേല്‍ ഭിത്തിയും ചാരി രണ്ടു കാലും നീട്ടിവെച്ചുകൊണ്ട്‌ ഇരിക്കുന്നു. ഒരു ബനിയനും ലുംഗിയുമാണ്‌ വേഷം. ഒഴിവുസമയത്ത്‌ റിലാക്സ്‌ ചെയ്യുകയാണ്‌. എങ്കിലും മുഖത്ത്‌ അല്‍പം ഗൗരവഭാവം കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്തായി തന്റെ മൂന്ന് ആണ്‍മക്കളെ കാണാം. മൂത്ത മകനായ ഞാന്‍ തന്റെ പിതാവിനോട്‌ അത്ര സൗഹൃദപൂര്‍വമല്ലാത്ത ഒരു മുഖഭാവവുമായി അടുത്തൊക്കെത്തന്നെയുണ്ട്‌. പിന്നെ താഴെയുള്ള മറ്റു രണ്ടു മക്കള്‍ തങ്ങളുടെ ഒന്നോ രണ്ടോ സുഹൃത്തുക്കളുമായി ഒരു മേശക്കു ചുറ്റും ബഹളം വെച്ചുകൊണ്ട്‌ ഏതോ ഒരു കൗതുകമുള്ള കളിക്കോപ്പുമായി കളിക്കുകയാണ്‌.

യാഥാര്‍ത്ഥ്യം: എനിക്ക്‌ മാതാവിനോടുള്ള അത്രയും സൗഹൃദഭാവം പിതാവിനോടില്ല.
യാഥാര്‍ത്ഥ്യം: ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട ആ രണ്ട്‌ മക്കള്‍ എന്റെ അയല്‍പക്കത്തുള്ള, കാഴ്ചയില്‍ യേശുദാസിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരാളുടെ മക്കളാണ്‌. അയാള്‍ വീട്ടിലായിരിക്കുമ്പോള്‍ ലുംഗിയും ബനിയനുമാണ്‌ അണിയുക. എപ്പോഴും മുഖത്ത്‌ ഗൗരവഭാവം കാണാം. പുറത്തു പോകുമ്പോള്‍ യേശുദാസിനെപ്പോലെ വെള്ള പാന്റ്‌സും ഇന്‍സൈഡ്‌ ചെയ്ത വെള്ള ഷര്‍ട്ടുമാണ്‌ വേഷം. യേസുദാസിനെപ്പോലെ തന്നെയുള്ള താടിയും മുടിയുമാണ്‌ അദ്ദേഹത്തിനുള്ളത്‌. അദ്ദേഹത്തെ അല്‍പം ദൂരെ നിന്നു കണ്ടാല്‍ യേസുദാസാണെന്നേ ആരും കരുതൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപവും ഉയരവുമെല്ലാം യേസുദാസിന്റേതുപോലെ തന്നെ. അദ്ദേഹത്തിന്‌ സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട ആ രണ്ട്‌ മക്കളും പിന്നെ ഒരു മകളുമുണ്ട്‌.

* * *

yesterday i had this dream in my sleep:

first part:

dream: annie wanted me to draw a chart for her and gave me the paper and other stuff to prepare it.

reality: annie is a nurse working in a hospital where i used to work earlier. and i had talked to her on phone a week ago.

reality: people used to ask me for help in preparing charts when i was in school.

dream: i sat down on the floor with the things to make the chart. it was one of the rooms in the o.p.d. section of a hospital. and people were waiting in the corridor outside this room to consult the doctors in their clinics. then a doctor came and sat in his seat just outside the room i was in. he was not in a closed clinic. rather it was an open area at the end of the corridor with a table and chair for him such that when he examines a patient, others would be standing around him. the doctor is none other than the renowned singer yesudas. i was on the floor near the door of the room and i noticed that the papers, books and other stuff for drawing that were scattered about near the door were an obstacle for people walking around. so i thought of moving them from there. then i felt embarrassed to stay there and make the drawing when the doctor was doing his work. so i got up from the floor and picked up my things and moved to some other part of the building. but as i passed him by, i noticed that i had left my lunch boxes open and unwashed, with the remains of food in it after eating by the wall near his chair.i bent down and took it when he glanced at me with a serious face, and i made a little solemn bow as if expressing apology with feigned respect and moved on.

reality: i don't have great respect for the person yesudas, eventhough i admire him as a singer.

second part:

dream: home. yesudas is sitting on the parapet, leaning the wall behind and with legs stretched out in front. he is wearing a lungi and a baniyan. he is having some relaxation in leisure though his face seems to be a bit serious. in the same room, there are the three sons of his. the eldest son is me who was standing there with a somewhat unfriendly feeling towards his father. the other two younger sons are with their friends(one or two of them), flocked around a table making excited sounds and playing with some new plaything they have got from somewhere.

reality: i am not as friendly to my father as to my mother.

reality: the two younger sons i saw in the dream are none other than the two sons of a yesudas look-alike in my neighbourhood whose face appears serious and formidable all the time. the person has long hair and beard exactly like yesudas and wears lungi and baniyan at home, and when he gets out, he wears white pants and white shirt tucked in, like yesudas. his figure and height match that of yesudas. if you happen to see him from a distance, you will surely take him for yesudas. he has two sons, who appeared in the dream, and a daughter.

an embrace of 5000 years 5000 വര്‍ഷത്തെ ആലിംഗനം

archaeologists in italy have discovered a couple buried 5000 to 6000 years ago, hugging each other. read yahoo news report for details.

see video by smh

* * *

ഇറ്റലിയിലെ പുരാവസ്തുഗവേഷകര്‍ 5000 വര്‍ഷമായി ആലിംഗനത്തിലമര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന ഇണകളെ കണ്ടെത്തി! കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ യാഹൂ-ന്യൂസ്‌ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍.

smh-ന്റെ വീഡിയോ കാണുക

poor fatima! പാവം ഫാത്തിമ!

time: 21st century

woman: fatima (aged 34)

man: mansour al timani (aged 37)

background: the above couple had married 3 years ago fully legally (islamic and otherwise) and are parents of two kids.

current situation: a few months ago, the court passed a verdict divorcing them from each other and nullifying their wedlock even without informing them about it, based on a petition from the woman's half-brothers who say that her husband belonged to a different tribe. following this, the woman was taken to prison and still remains there as she is not allowed to meet or even communicate with her husband, since they are strangers now according to the islamic court eventhough the man and woman still consider themselves to be husband and wife. according to the court, the woman can leave the prison and go to her half-brothers if she wishes so, since they are her only surviving male guardians (mahrams). but she prefers to be in jail rather than be with them. the future of the grief-stricken couple and their children now lies at the mercy of the court.

place: ( didn't get it yet?? )


read the arab news reports here(29 oct '06), here(29 jan '07) and here(05 feb '07)

* * *

കാലം: ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ട്‌

സ്ത്രീ: ഫാത്തിമ (വയസ്സ്‌: 34)

പുരുഷന്‍: മന്‍സൂര്‍ അല്‍ തിമാനി (വയസ്സ്‌: 37)

പശ്ചാത്തലം: ഈ സ്ത്രീയും പുരുഷനും മൂന്ന് വര്‍ഷം മുന്‍പ്‌ നിയമപരമായി (ഇസ്ലാമികമായും മറ്റു പരിഗണനകള്‍ പ്രകാരവും) വിവാഹിതരായി. ഇന്ന് രണ്ട്‌ കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കളുമാണ്‌.

ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ: കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്കുമുന്‍പ്‌ കോടതി ഇവരെ വിവാഹബന്ധത്തില്‍നിന്ന് വേര്‍പ്പെടുത്തുകയും ഇവരുടെ ദാമ്പത്യം അസാധുവാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിധി അവരെപ്പോലും അറിയിക്കാതെ പുറപ്പെടുവിച്ചു. സ്ത്രീയുടെ അര്‍ദ്ധസഹോദരന്മാരുടെ അപേക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണിത്‌. അവരുടെ വാദമനുസരിച്ച്‌ സ്ത്രീയുടെ ഭര്‍ത്താവ്‌ ഒരു വ്യത്യസ്തഗോത്രത്തില്‍പ്പെട്ടയാളാണ്‌. തുടര്‍ന്ന് സ്ത്രീയെ തടവിലാക്കി. ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ. സ്ത്രീക്ക്‌ തന്റെ ഭര്‍ത്താവുമായി കണ്ടുമുട്ടാനോ ആശയവിനിമയം നടത്താന്‍ പോലുമോ അനുവാദമില്ല. കാരണം ഇസ്ലാമികകോടതിയുടെ തീര്‍പ്പുപ്രകാരം ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ അപരിചിതരാണ്‌. പക്ഷേ അവര്‍ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം ദമ്പതികളായാണ്‌ ഇപ്പോഴും കാണുന്നത്‌. സ്ത്രീക്കു വേണമെങ്കില്‍ അര്‍ദ്ധസഹോദരന്മാരുടെ കൂടെ പോയി ജീവിക്കാം. ഇസ്ലാമികപ്രകാരം അവര്‍ മാത്രമാണിപ്പോള്‍ സ്ത്രീയുടെ പുരുഷരക്ഷകര്‍ത്താക്കള്‍ (മഹ്‌റം). പക്ഷേ, സ്ത്രീ ജയിലാണ്‌ അതിലും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്‌. ദു:ഖിതരായ ദമ്പതികളുടെയും അവരുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും ജീവിതം ഇപ്പോള്‍ കോടതിയുടെ കൈയ്യിലാണ്‌.

സ്ഥലം: (അത്‌ ഇനിയും പിടി കിട്ടിയില്ലേ??)

arab news-ല്‍ വന്ന റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ ഇവിടെ(29 ഒക്ടോ. '06)യും ഇവിടെ(29 ജനു. '07)യും ഇവിടെ(05 ഫെബ്രു. '07)യും വായിക്കുക.

i love small letters ഞാന്‍ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളെ പ്രണയിക്കുന്നു

i am in love with small letters. cute, arent they? i love a lot of things that are small, little, silly. maybe they belong to that group. capital letters hardly hold any appeal for me.

by the way, as far as i know, only english language (and of course the other european languages that make use of the english alphabet) follows the convention of using caps in places deemed grammatically appropriate. oh, i guess greek too make use of the caps convention. if anyone knows of any language/s that belong/s to the same group, do share your knowledge with me. it will be interesting to know.

i use only small letters wherever and as far as possible. even in this blog, i mostly use small letters. but at the beginning of sentences and some other places, there are caps which is because i type the post in ms-word first and then copy & paste to here; word has this autocorrection thing which corrects my english :p and i am too lazy to correct it back; let word have its share;)

but hereafter i will be preparing my posts in notepad, so that there is no need to worry about ms-word coming in my way. and with this post, i am starting my 'notepadding' :)

* * *

ഇംഗ്‌ളീഷില്‍ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ അഥവാ സ്മോള്‍ ലെറ്റര്‍സ്‌ ഉപയോഗിക്കാനാണ്‌ എനിക്കിഷ്ടം. ചെറിയ അക്ഷരങ്ങള്‍. കൊച്ചക്ഷരങ്ങള്‍. നല്ല ഭംഗിയല്ലേ? പല കൊച്ചുസംഗതികളും എനിക്ക്‌ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്‌. ആ കൂട്ടത്തിലാവാം ഇതും. വലിയ അക്ഷരങ്ങളോട്‌ അഥവാ കാപിറ്റല്‍ ലെറ്റര്‍സിനോട്‌ വലിയ താല്‍പര്യം തോന്നാറില്ല.

ഇംഗ്ലീഷും അതിലെ അക്ഷരമാല ഉപയോഗിക്കുന്ന മറ്റു ഭാഷകളും മാത്രമേ പ്രധാനമായും ഈ കാപിറ്റല്‍ ലെറ്റര്‍സ്‌ ഉപയോഗിക്കുന്നുള്ളു. ങാ, ഗ്രീക്കും ഉണ്ട്‌. വേറെ ഏതെങ്കിലും ഭാഷയില്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതായി അറിയാമെങ്കില്‍ പറയണേ. മലയാളത്തില്‍ ഏതായാലും ചെറിയ അക്ഷരങ്ങള്‍, വലിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ എന്ന വ്യത്യാസമില്ല. വളരെ നല്ലത്‌.

കഴിയുന്നതും എവിടെയും എന്തെങ്കിലും നിവൃത്തിയുണ്ടെങ്കില്‍ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാനാണ്‌ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കാറുള്ളത്‌. ഈ ബ്ലോഗില്‍ പോലും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്‌. പക്ഷേ ചില ഭാഗങ്ങളില്‍, അതായത്‌ വാക്യങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിലും മറ്റും വലിയ അക്ഷരങ്ങള്‍ കാണാം. അതിനു കാരണമെന്താണെന്നു വെച്ചാല്‍, വേര്‍ഡില്‍ ആദ്യം ടൈപ്‌ ചെയ്തിട്ടാണ്‌ ഞാന്‍ പിന്നീട്‌ ബ്ലോഗിലേക്ക്‌ സാധാരണ പകര്‍ത്താറുള്ളത്‌. വേര്‍ഡില്‍ കുറെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ വ്യാകരണപ്രകാരം താനേ കറക്ട്‌ ചെയ്യപ്പെടും. പിന്നെ തിരിച്ച്‌ അത്‌ പഴയ പോലെ ആക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കറില്ല. വേര്‍ഡിന്റെ പങ്ക്‌ വേര്‍ഡിന്‌. ;)

പക്ഷേ ഇനി മുതല്‍ ഞാന്‍ വേര്‍ഡ്‌ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്‌ നോട്ട്‌പാഡിലാണ്‌ ടൈപ്‌ ചെയ്യാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്‌. അപ്പോള്‍ പിന്നെ വേര്‍ഡ്‌ വെറുതെ ഇടക്കു കയറി വരില്ലല്ലോ. ഈ പോസ്റ്റോടുകൂടി ഞാന്‍ എന്റെ നോട്ട്‌പാഡ്‌ ടൈപ്പിംഗ്‌ തുടങ്ങുകയായി :)

The Kite Runner

Book titile: The Kite Runner
Author: Khaled Hosseini
isbn: 0-7475-7339-5

Solidness. That’s the word that could tell something about what I felt about the book throughout the wonderful read. Each and every line seemed to have some substance in it. Some weight, some magical heaviness about it that made a strong impact on you. With my limited vocabulary, this is all I can do to put into words what I felt about the style of Khaled Hosseini. Not a single page looked wasteful. I have got a similar feeling when I read Great Expectations by Charles Dickens.

even though the central theme is the pain of guilt, the book also makes a vivid portrayal of the intricacies of parent-child relationship, the puzzle of friendship, the ugliness of class and caste divisions, the sweetness of romance, the nightmare of terrorism and the struggles of expatriate life.

As the book was moving towards the end, I was afraid if the scenes were turning too dramatic. But no, it was not. The ending was simply superb. The final couple of pages was sheer beauty, and at the end was the culmination point where all the poetry in the book got accumulated so thickly, liberating the reader into the vast and wonderful sky of love..

Glad that I read this book : )

* * *

കൃതി: ദ്‌ കൈറ്റ്‌ റണ്ണര്‍
‍കര്‍ത്താവ്‌: ഖാലിദ്‌ ഹുസ്സൈനി
isbn: 0-7475-7339-5

സാന്ദ്രത. ഈ മനോഹരകൃതി വായിച്ചപ്പോള്‍ അതിനെക്കുറിച്ചു തോന്നിയത്‌ കുറേയൊക്കെ ആ വാക്കിന്‌ വെളിപ്പെടുത്താന്‍ പറ്റും. ഓരോ വരിക്കും ഒരു പ്രത്യേക ഘനമുണ്ടായിരുന്നു. മനസ്സില്‍ ഒരു പ്രത്യേക ആഘാതം സൃഷ്ടിക്കാന്‍ പോന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു ഐന്ദ്രജാലികമായ ഭാരം വാക്കുകള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കറിയാവുന്ന ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ ഇത്രയേ ഖാലിദ്‌ ഹുസ്സൈനിയുടെ ശൈലിയെക്കുറിച്ച്‌ എനിക്കു പറയാന്‍ കഴിയൂ. ഒരു പേജുപോലും പാഴായിട്ട്‌ തോന്നിയില്ല. ചാള്‍സ്‌ ഡിക്കന്‍സിന്റെ ഗ്രേറ്റ്‌ എക്സ്‌പെക്റ്റേഷന്‍സ്‌ വായിച്ചപ്പോള്‍ ഇതിനു സാമ്യമായ ഒരു അനുഭൂതിയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്‌.

ഈ പുസ്തകം പ്രധാനമായും കുറ്റബോധത്തിന്റെ കഥയാണെങ്കിലും മറ്റു പല കാര്യങ്ങളും അതില്‍ മനോഹരമായി വര്‍ണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു-- അച്ഛന്‍-മകന്‍ ബന്ധത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണ്ണതകള്‍, പിടി കിട്ടാത്ത സൗഹൃദം, ജാതിയുടെയും തട്ടിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിഭജനത്തിന്റെ വിരൂപത, ശൃംഗാരത്തിന്റെ മാധുര്യം, തീവ്രവാദമെന്ന പേടിസ്വപ്നം, പ്രവാസത്തിന്റെ വേദനകള്‍, എല്ലാം..

പുസ്തകം അവസാനത്തോടടുക്കുന്നതോടെ കൂടുതല്‍ നാടകീയമാകുകയാണോ എന്ന സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇല്ല, അന്ത്യം അതിഗംഭീരമായിരുന്നു. അവസാനത്തെ ഒന്നുരണ്ടു പേജുകള്‍ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറി. അന്ത്യമാകട്ടെ, പുസ്തകത്തിലുടനീളം നിറഞ്ഞുനിന്ന കവിതയെല്ലാം വന്നു തിങ്ങിനിറയുന്നതിനുള്ള ബിന്ദുവായി മാറി, വായനക്കാരനെ സ്നേഹത്തിന്റെ മനോഹരവും വിശാലവുമായ ആകാശത്തിലേക്ക്‌ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്‌.

ഈ പുസ്തകം വായിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതില്‍ എനിക്കു സന്തോഷമുണ്ട്‌ : )

a great poem...

“re-examine all you have been told in school or church or in any book,

and dismiss whatever insults your own soul;
and your very flesh shall be a great poem….”

- Walt Whitman

toilet use..

Below is a part of a joke I received in email which enumerates a company’s new rules including dress code, leave of absence, holidays, lunch break etc. the part I really loved is this, haha :d

“Toilet Use:
Entirely too much time is being spent in the toilet. There is now a strict three-minute time limit in the cubicles. At the end of three minutes, an alarm will sound, the toilet paper roll will retract, the cubicle door will open, and your picture will be taken.
After your second offence, your picture will be posted on the company notice board under the "Chronic Offenders" category. Anyone caught smiling in the picture will be sanctioned under the company's mental health policy.

- Management”

The Blue Bedspread

book title: The Blue Bedspread
author: Raj Kamal Jha
isbn: 0-330-37386-2

The thing I loved most about this book is its overall structure. The entire book is designed into stories. Each chapter is told as a story. What better way to express the facts of life when the audience is only a child – a two-day-old child.

The storyteller writes down the story of his life through the night as the tiny girlchild lies fast asleep in the next room hoping that someday she will be grown up enough to read those truths that are in some way connected very deeply with her. He doesn’t speak out the story to her. Instead he sits silently at his table and writes. He writes, not only because she is not grown up enough to understand the spoken words but also because of the lesson he had learned in his childhood. That when words grow and grow inside you until they fill up your lungs and refuse to come out, and gulp down your breath making your lips quiver like in winter… and get trapped in your chest… you can always write it down…

A nice book.

Courtesy: Heaven-Ali who is the original owner of the book and syrin who helped it reach me by organising a bookring.

* * *

കൃതി: ദ്‌ ബ്ലൂ ബെഡ്‌സ്പ്രെഡ്‌

കര്‍ത്താവ്‌: രാജ്‌ കമല്‍ ഝാ

isbn: 0-330-37386-2

ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ രചനാഘടനയാണ്‌ എന്നെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷിച്ചത്‌. മൊത്തത്തിലുള്ള ഉള്ളടക്കം കഥകളായി രൂപകല്‍പന ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഓരോ അദ്ധ്യായവും ഒരു കഥയായി സങ്കല്‍പിച്ചിരിക്കുന്നു. കഥ കേള്‍ക്കേണ്ടയാള്‍ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയാകുമ്പോള്‍ -- വെറും രണ്ട്‌ ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുട്ടി -- ജീവിതത്തിന്റെ സത്യങ്ങള്‍ പറയാന്‍ ഇതിലും നല്ല മാര്‍ഗമുണ്ടോ.

പിഞ്ചുപെണ്‍പൈതല്‍ ഒന്നുമറിയാതെ ഗാഢനിദ്രയിലാണ്ടുകിടക്കുമ്പോള്‍ അടുത്ത മുറിയില്‍ രാത്രി മുഴുവനും ഇരുന്നുകൊണ്ട്‌ അയാള്‍ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കഥയെഴുതുന്നു, അവളുടെ ജീവിതവുമായും പല രീതിയില്‍ വളരെ ആഴത്തില്‍ കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ആ കഥ അവള്‍ വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുമ്പോള്‍ എന്നെങ്കിലും വായിച്ചറിയും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ. അയാള്‍ ആ കഥ അവളോടു പറയുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്‌, പകരം തന്റെ മേശയ്ക്കുമുന്‍പില്‍ നിശ്ശബ്ദനായി ഇരുന്നുകൊണ്ട്‌ എഴുതുകയാണ്‌. എഴുതിത്തീര്‍ക്കുകയാണ്‌. ഉച്ചരിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍മാത്രം ആ കുഞ്ഞ്‌ വളര്‍ച്ച പ്രാപിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ടു മാത്രമല്ല അയാള്‍ എഴുതുന്നത്‌. നേരേ മറിച്ച്‌, അയാള്‍ കുട്ടിക്കാലത്ത്‌ പഠിക്കാനിടയായ ഒരു പാഠമാണ്‌ അതിലും പ്രധാന കാരണം -- വാക്കുകള്‍ ഉള്ളില്‍ വളര്‍ന്നുവളര്‍ന്ന് ശ്വാസകോശത്തില്‍ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു വീര്‍പ്പുമുട്ടിക്കുമ്പോള്‍, പുറത്തേക്കുവരാതെ നിസ്സഹായമായ ചുണ്ടുകളെ ശീതകാലത്തിലെന്ന പോലെ വിറവലിലാഴ്‌ത്തുമ്പോള്‍... നെഞ്ചിനകത്തു കുടുങ്ങിപ്പോകുമ്പോള്‍... അവയെ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ എഴുതാവുന്നതാണ്‌.. എന്ന പാഠം.

ഒരു നല്ല പുസ്തകം.

കടപ്പാട്‌: പുസ്തകത്തിന്റെ ശരിയായ ഉടമയായ Heaven-Ali-ക്കും ഒരു ബുക്‍റിങ്ങിലൂടെ ഇത്‌ എന്നിലേക്കെത്താന്‍ സഹായിച്ച syrin-നും.

she doesn't move...

“I bend down to look at you closely, the fragrance of your new life comes rushing to me, I blow gently in your two-day-old hair, you still don’t move.
You are like your mother.

When she slept, it was as if she had walked into a photograph and then never came out of the glass frame the entire night. Even if her arm was caught in an awkward angle, even if her head was half on the pillow, half outside, and her neck hurt, it didn’t matter.

Her hair across the pillow stayed exactly the way it fell when she first closed her eyes. It was only on some summer nights, when I got up, covered with sweat, to turn the fan’s regulator from two to three to four, sometimes even five, that her hair moved. Caught in the sudden rush of air, it rustled over the pillow, brushed my face like thin feathers in the dark.
But she didn’t move.

Once I asked her why. She laughed, she said there was no reason, some people move in their sleep, some don’t.

I asked her again, she laughed again. Until one night, just before going to sleep, she told me to close the door, switch the lights off and then she whispered why.

There is this dream I have every night, she said. Sometimes, it’s the first dream of the night, sometimes it comes in between two dreams, and sometimes it’s played out in slow motion, lasting the entire night.

It’s early winter in the city, the air is cool, I am in a park, which park I don’t know. It’s very quiet, I can’t hear any buses or trams, even people. There’s fine green grass on the ground, like in front of the Victoria Memorial, the wind is light, I can feel it in my hair, on the grass.

I sit on a wrought-iron bench, in front of a marble palace. Swans glide past me on the grass, white against green against the blue of the sky. And about ten feet away from me, sits a man, his face covered by a large rectangular canvas propped up on a dark brown wooden stand.

It’s like in the pictures of artists in story books. I can’t see him in full. I see only a flash of his elbow when he moves his hands, I can see his knee, he’s wearing dark trousers. His face I can’t see.

Once or twice, he bends to his left to look at me, to check if he’s getting the lines right, but I cannot remember his face. All I remember is what he tells me from behind the canvas. One sentence, at least three or four times: ‘don’t move,’ he says, ‘I am, painting you, please don’t move.’

Maybe that’s why I don’t move in my sleep, she said.”

- (the blue bedspread)

എന്റെ ചരിത്രാന്വേഷണ പരീക്ഷകള്‍

കൃതി: എന്റെ ചരിത്രാന്വേഷണ പരീക്ഷകള്‍
കര്‍ത്താവ്‌: ഒ. വി. വിജയന്‍

ഞാന്‍ വളരെ ആസ്വദിച്ചു ഈ പുസ്തകം. ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്‌ ഇത്‌. ചരിത്രത്തിലെ പല മഹാപുരുഷന്മാരുടെയും ഒരു നര്‍മ്മരൂപം ഇതില്‍ നിരത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒ. വി. വിജയനു തമാശയും പറയാന്‍ പറ്റും എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു ഇതിലൂടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തനതായ ശൈലിയില്‍ തന്നെ എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.

കടപ്പാട്‌: എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ നിഷാദിനോട്‌

* * *

title: Ente Charitranweshana Pareekshakal
author: O. V. Vijayan

I really enjoyed this book. It’s about distorting history. A very hilarious reprersentation of various great men of history. O. V. vijayan has showed through this book that he can be humorous too, in his unique style, of course.

Courtesy: my friend nishad

ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ആത്മകഥ

കൃതി: ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ആത്മകഥ
കര്‍ത്താവ്‌: അഡോള്‍ഫ്‌ ഹിറ്റ്‌ലര്‍ (പുനരാഖ്യാനം: മാത്തുക്കുട്ടി ജെ. കുന്നപ്പള്ളി)
isbn: 81-264-0414-0

പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ടയില്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു: "മനുഷ്യനില്‍ അക്രമവാസന ഉടലെടുത്ത്‌ വളരുന്നത്‌ എങ്ങനെയെന്ന് ഹിറ്റ്‌ലറുടെ ആത്മകഥയില്‍നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം." ഞാന്‍ ഇതിനോട്‌ പൂര്‍ണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു.

ഇത്‌ ഒരു ചുരുക്കിയ പതിപ്പാണ്‌. ഇതിന്റെ മുഴുവനായുള്ള പതിപ്പ്‌ എനിക്ക്‌ വായിക്കണം. പക്ഷെ ചുരുക്കപ്പതിപ്പുകള്‍ക്കും അവയുടേതായ പ്രാധാന്യമുണ്ടെന്ന കാര്യം നിഷേധിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. പുസ്തകത്തിന്റെ വലുപ്പം കൊണ്ട്‌ മാത്രം വായിക്കാന്‍ താല്‍പര്യം കാണിക്കാത്ത വായനക്കാര്‍ക്ക്‌ അവ ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്‌. ഒരു സാധാരണ വ്യക്തിക്ക്‌ ഹിറ്റ്‌ലറിനെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെയ്തികളെക്കുറിച്ചും ഉണ്ടാകുന്ന സംശയങ്ങള്‍ക്ക്‌ മറുപടി പറയുന്നതില്‍ ഈ പുസ്തകം വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.

കടപ്പാട്‌: എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ നിഷാദിനോട്‌

* * *

book title: Hitlerude Aatmakatha
author: Adolf Hitler (retold by: maathukkutty j. kunnappally)
isbn: 81-264-0414-0

The back cover of the book says : “ hitler’s autobiography shows how violence takes its roots and develops in a human being” (my translation). I agree totally with it.

This edition is a too abridged version. I would like to read the full version. Nevertheless it can’t be denied that abridged versions of books are important in their own way. It is a boon to a person who can’t take interest in reading a book because of its bulky size. And this edition of hitler’s biography succeeds in answering the most common queries an ordinary man might have about Hitler and his deeds.

courtesy: my friend nishad

Reading Lolita in Tehran

book title: Reading Lolita in Tehran
author: Azar Nafisi
isbn: 0-8129-7106-x

Before reading this book, The title made me think that it is about reading the much spurned book Lolita in the conservative iran. But it turned out to be not just that, but much more. The author and the several girl students who formed the clandestine book discussion group to discuss some of the forbidden classics in the revolutionary Islamic iran were relating themselves to Lolita where there was a humbert in their lives in one form or another, restricting the freedom of their lives in some way and taking control over them in a manner that was loathed by them all. The humbert could take any form ranging from the mere uncle of one of the girls who tried to molest her in her childhood to the ‘philosopher-king’ ayatollah himself who, according to the author, tried to build up his dream kingdom by imposing the strictest rules and restricting the freedom of the subjects, especially women. In a country devastated by the so called revolution and a war with the neighbouring country, the only way these women could find to live the lives of their dreams was to turn to fiction, because they felt that their lives of freedom could exist only in their imagination.

The book tries to tell us about the power of imagination and fiction. As the group of women crazy for fiction reads the fictional classics by nabokov, Fitzgerald, austen and james, we realize how their true lives are intertwined with the stories they discuss. This is part memoir and part literary criticism.

The book helped me see fiction in a way quite different from the way I used to look at it so far. It helped me discover certain very valuable aspects of fiction that used to remain hidden to me.

Courtesy: Breeze144 who is the original owner of the book and morsecode who helped it reach me by organising a bookring.

* * *

കൃതി: റീഡിംഗ്‌ ലോലിത ഇന്‍ ടെഹ്‌റാന്‍

കര്‍ത്താവ്‌: അസര്‍ നഫീസി

isbn: 0-8129-7106-x

ഈ പുസ്തകം വായിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്‌ അതിന്റെ പേരു കേട്ടപ്പോള്‍ തോന്നിയത്‌ യാഥാസ്തിതിക ഇറാനില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട്‌ ലോകം മുഴുവന്‍ നിരാകരിച്ച വിവാദഗ്രന്ഥമായ ലോലിത എന്ന നോവല്‍ വായിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പുസ്തകമാണെന്നായിരുന്നു. പക്ഷേ അത്‌ അതുമാത്രമായിരുന്നില്ല, അതിലപ്പുറവും പലതും ഉണ്ടെന്നു വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി. എഴുത്തുകാരിയും തന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളായ കുറച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളും ഇസ്ലാമിക വിപ്ലവത്തിന്റെ ഇറാനില്‍ പ്രൊത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടാത്ത ചില ലോക ക്ലാസിക്കുകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുവാനായി തുടങ്ങിയ രഹസ്യക്കൂട്ടായ്മയില്‍ അവര്‍ അവരെത്തന്നെ ലോലിതയായി കാണുകയായിരുന്നു. കാരണം അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നിഷേധിക്കുകയും വെറുപ്പുളവാക്കും വിധം അവരെ തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന്‍ കീഴിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഹംബെര്‍ട്ട്‌ അവരുടെയൊക്കെ ജീവിതത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. ആ ഹംബെര്‍ട്ട്‌ കൂട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയെ ചെറുപ്പത്തില്‍ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച തന്റെ അമ്മാവനാകാം. അല്ലെങ്കില്‍, എഴുത്തുകാരിയുടെ തന്നെ വാക്കുകളില്‍, ഏറ്റവും കഠിനമായ നിയമങ്ങള്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുകയും സ്വാതന്ത്രം -- പ്രത്യേകിച്ച്‌ സ്ത്രീകളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം -- നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്‌ തന്റെ സ്വപ്നസാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച 'തത്വജ്ഞാനി-രാജാവാ'യ ആയത്തുള്ള തന്നെയുമാകാം. ഇസ്‌ലാമിക വിപ്ലവവും അയല്‍രാജ്യവുമായുള്ള യുദ്ധവും കൊണ്ട്‌ താറുമാറായ രാജ്യത്ത്‌ തങ്ങള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ജീവിതം ജീവിക്കുന്നതിനായി ആ സ്ത്രീകള്‍ കണ്ട ഒരേയൊരു മാര്‍ഗം ഫിക്ഷനിലേക്ക്‌ തിരിയുക എന്നതായിരുന്നു. കാരണം സ്വതന്ത്രമായ ജീവിതം സങ്കല്‍പത്തില്‍ മാത്രമേ കണ്ടെത്താനാകൂ എന്ന് അവര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സങ്കല്‍പത്തിന്റെയും ഫിക്ഷന്റെയും ശക്തിയെക്കുറിച്ച്‌ നമ്മളോട്‌ പറയാന്‍ ഈ പുസ്തകം ശ്രമിക്കുന്നു. ഫിക്ഷനു വേണ്ടി മരിക്കുന്ന സ്ത്രീകള്‍ നബോകോവ്‌, ഫിറ്റ്‌സ്‌ജെറാള്‍ഡ്‌, ഓസ്റ്റെന്‍, ജെയിംസ്‌ തുടങ്ങിയവരുടെ ഫിക്ഷനല്‍ ക്ലാസ്സിക്കുകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുമ്പോള്‍ അവരുടെ സ്വന്തം ജീവിതകഥകള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന കഥകളുമായി എങ്ങനെ കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു എന്ന സത്യം നമ്മള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇത്‌ ഒരേസമയം ഓര്‍മ്മക്കുറിപ്പും സാഹിത്യനിരൂപണവുമാണ്‌.

ഇതുവരെ ഫിക്ഷനെ കണ്ട രീതിയില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി അതിനെ നോക്കിക്കാണാന്‍ ഈ പുസ്തകം എന്നെ സഹായിച്ചു. ഇതു വരെ എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെടാതെ പോയ ഫിക്ഷന്റെ അമൂല്യമായ പല സവിശേഷതകളും ഈ പുസ്തകം എനിക്കു കാട്ടിത്തന്നു.

കടപ്പാട്‌: പുസ്തകത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥനായ Breeze144-നോടും ഒരു ബുക്‍റിങ്ങിലൂടെ ഇത്‌ എന്നിലേക്കെത്താന്‍ സഹായിച്ച morsecode-നോടും.

ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം

കൃതി: ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം
കര്‍ത്താവ്‌: ഒ. വി. വിജയന്‍
isbn: 81-713-0126-6

ഞാന്‍ ഈ പുസ്തകം പല തവണ വായിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്‌. പക്ഷെ അത്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ്‌. ആ സമയത്ത്‌ അതിലുള്ള പല കാര്യങ്ങളുടെയും പൊരുള്‍ എനിക്ക്‌ മനസ്സിലായില്ലായിരുന്നു. മനസ്സിലാക്കാനുള്ള പരിജ്ഞാനവും പക്വതയും അന്ന് ഇല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും അന്നും അതു വായിച്ചപ്പോള്‍ ഹൃദയം വര്‍ണ്ണിക്കാനാവാത്ത ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയില്‍ മുങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ ഞാന്‍ അതു ശരിക്കും ആസ്വദിച്ചു. വിജയന്റെ ഇന്ദ്രജാലം അനുഭവിച്ചറിയുകയും ചെയ്തു. വിജയന്‍ എത്ര ഭംഗിയായാണ്‌ (ഖസാക്കിന്റെ) ഇസ്ലാമും ഹൈന്ദവ തത്വചിന്തയും തമ്മില്‍ കോര്‍ത്തിണക്കിയിരിക്കുന്നത്‌ എന്ന വസ്തുത ഇതു വായിക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. വിജയന്‍ തന്റെ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട്‌ വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിറയ്ക്കുന്ന നൊമ്പരം വിവരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. നമ്മള്‍ നിസ്സാരമെന്ന് കരുതുന്ന പലതിലേക്കും ആഴത്തില്‍ മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ട്‌ അവയില്‍ നിന്ന് ഒരിക്കലും തിളക്കവും ചൈതന്യവും നഷ്ടപ്പെടാത്ത രത്നങ്ങള്‍ കണ്ടെത്താനുള്ള വിജയന്റെ കഴിവ്‌ മറ്റെങ്ങും കാണാന്‍ കഴിയാത്തതും ആരാലും അനുകരിക്കാന്‍ പറ്റാത്തതുമാണ്‌. ഖസാക്കു വിട്ട്‌ അജ്ഞാതമായ മറ്റേതോ ലോകത്തേക്ക്‌ പോകാനായി രവി കര്‍മ്മത്തിന്റെ ബസ്സും കാത്തു മരിച്ചു കിടക്കുമ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സ്‌ ഖസാക്ക്‌ വിടാനാവാതെ മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ മടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നു-- ജന്മങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങളുറങ്ങുന്നതും ഇന്ദ്രജാലം നിറഞ്ഞതുമായ കൊച്ചുകൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളുടെയും ദു:ഖങ്ങളുടെയും ഖസാക്ക്‌..

കടപ്പാട്‌: എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ താഹയോട്‌

* * *

book title: Khasakkinte Itihasam
author: O. V. Vijayan
isbn: 81-713-0126-6

I have read this book several times. But that was years ago. And I couldn’t grasp many of the things in it , and yet I felt a very subtle feeling reading the book.

But this time I really enjoyed the beauty of it and experienced the real magic of vijayan. One cannot overlook how wonderfully he has blended (the khasakian) islam with the eastern, hindu philosophy. The sorrow vijayan never fails to fill your heart with with his words is inexplicable. The ability of vijayan to delve deep into what anyone might discard as the commonplace and come out with real gems that never lose their luster and grace is unique and inimitable. Even as ravi lies there dead waiting for the bus of karma to take him to yet another unknown world, we find ourselves reluctant to leave khasak -- the mysterious and magical khasak filled with the sweet little joys and sorrows..

Courtesy: my friend thaha