Sheik Reda Shata, aged thirty eight and a father of four, had landed in brooklyn to serve as an imam of a mosque in the region. but circumstances made him something more than that. apart from his basic duty of leading prayers in the mosque, he was a mediator for disputes of family and business to many, and a matchmaker and marriage counsellor to many others. for the young and old generations alike, he was the only person to turn to for islamic solutions to their everyday troubles, as their relatives or families were far away in their homelands. and the task turned out to be immensely trying for the al azhar scholar in a diverse place like new york. it was not at all like his islamic egyptian village. initially he called his fellow al azhar-scholars back in egypt for assistance in solving the problems of the diverse muslim community of brooklyn, but their guidelines proved utterly useless for him in a place where chocolates contained alcohol and women jogged in sports bras in the street. when the jurisprudence of fourteen centuries of scholarship seemed insufficient at times to address the problems of islamic communities in the west, he had to make improvisations and frame a style of his own in finding solutions. that's how he became 'flexible', as he puts it. the fact that makes him different from traditional sheiks is that he uses a lot of common sense at each and every step. in no time, he became a twenty-four hour hot-line in all things islamic. the happiness and well-being of his congregants were among his prime concerns.
y laugh. unlike the traditional sheiks, he knows how to enjoy a good joke. he says he is more like a doctor than a judge, for a judge sentences whereas a doctor suggests remedies. he had a satisfactory answer for anyone who came to him with a question. complaints about rebellious teenagers, marital strife, confessions of philandering, accusations of theft, rituals for newborns, whatever, he is all ears for your grievance and needs. he asked women to do away with their hijabs if they feel threatened. he also suggested there was nothing wrong in taking up a job of serving alcohol or pork if one could not find any other job. also oral sex was permissible within marriages according to him. "Islam is supposed to make a person's life easier, not harder," Mr. Shata explained. his verdicts made sense. the young generation who normally frowned at the word 'sheik' queued up at his place with their bundles of worries and confessions. to boys and girls alike, who were far from their parents and families, he was an elder brother. girls went to him with questions ranging from menstruation to infidelity. he had great love for all of them. 
"The surprise for me was that the qualities I thought would not make a good sheik — simplicity and humor and being close to people — those are the most important qualities. People love those who smile and laugh. They need someone who lives among them and knows their pain. I know them, like a brother."whatever be your faith, could you afford not to love this man?
യിരുന്നു. തന്റെ ഇസ്ലാമിക ഈജിപ്തിലെ ഗ്രാമത്തിലെപോലെ എളുപ്പമായിരുന്നില്ല കാര്യങ്ങള്. ആദ്യമൊക്കെ പല പ്രശ്നങ്ങള്ക്കും ഈജിപ്തിലെ തന്റെ അല് അസ്ഹര് പണ്ഡിതസുഹൃത്തുക്കളുടെ സഹായം തേടാന് ശ്രമിച്ചു. എങ്കിലും ചോക്കലേറ്റില് ആല്ക്കഹോളുള്ള, തെരുവില് പെണ്ണുങ്ങള് സ്പോര്ട്സ് ബ്രായണിഞ്ഞ് ജോഗ് ചെയ്യുന്ന, നാട്ടില് അവരുടെ ഉത്തരങ്ങളൊന്നും പ്രശ്നപരിഹാരത്തിന് പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല. പതിനാല് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പാണ്ഡിത്യത്തിന്റെ ഫലമായ നിയമസംഹിതകള് പശ്ചാത്യലോകത്തിലെ ഇസ്ലാമികസമൂഹങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളില് തന്നെ അത്ര എളുപ്പം സഹായിക്കുന്നവയല്ല എന്നു തോന്നിയപ്പോള് തന്റേതായ രീതിയില് കാര്യങ്ങളെ നോക്കിക്കാണാനും പ്രശ്നപരിഹാരങ്ങള്ക്കായി തന്റേതായ ഒരു ശൈലി രൂപപ്പെടുത്തിയെടുക്കാനും അദ്ദേഹം നിര്ബന്ധിതനായി. അങ്ങനെയാണ് അദ്ദേഹം, തന്റെ തന്നെ അഭിപ്രായത്തില്, 'ഫ്ലെക്സിബിള്' ആയിമാറിയത്. ഓരോ അടിയിലും ധാരാളമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്ന സാമാന്യ ഔചിത്യബോധമാണ് അദ്ദേഹത്തെ സാധാരണശെയ്ഖുകളില്നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്. ഇസ്ലാമികമായ എല്ലാത്തിന്റെയും ഒരു മുഴുവന്സമയ ഹോട്ട്ലൈനായി അദ്ദേഹത്തിന് മാറാന് അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. തന്റെ ചുറ്റും കൂടുന്നുവരുടെ സന്തോഷവും ക്ഷേമവും അദ്ദേഹത്തിന് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടവയായിരുന്നു.
പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് കാരണമാകുമെന്ന് തോന്നുന്നുവെങ്കില് അത് ഒഴിവാക്കാന് ഒരു സ്ത്രീക്ക് അവകാശമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു; ഒരു ജോലിയും ലഭിക്കാതെ വിഷമിക്കുന്നവന് മദ്യവും പോര്ക്കും വിളമ്പുന്ന ജോലി കിട്ടിയാല് ചെയ്യാവുന്നതാണ്. വായ കൊണ്ടുള്ള ലൈംഗികചേഷ്ടകള് ആകാമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് വിവാഹിതര്ക്ക് ആകാം എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറുപടി. "ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം എളുപ്പമാക്കുന്നതിനുള്ളതാണ് ഇസ്ലാം, അല്ലാതെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാനുള്ളതല്ല.", ശാത്താ പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിധികല്പനകള് യുക്തിയിലധിഷ്ടിതമാണ്. 'ശെയ്ഖ്' എന്ന വാക്ക് കേള്ക്കുമ്പോള്ത്തന്നെ നെറ്റി ചുളിച്ചിരുന്ന യുവതലമുറ ഈ ശെയ്ഖിനോട് തങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളും കുറ്റസമ്മതങ്ങളും പങ്കുവെക്കാനായി വരിയായി കാത്തുനില്ക്കുന്നു. സ്വന്തം നാട്ടില്നിന്നും മാതാപിതാക്കളില്നിന്നും അകന്നുകഴിയുന്ന പെണ്കുട്ടികള്ക്ക് ആര്ത്തവം മുതല് വിശ്വാസനിഷേധം വരെയുള്ള കാര്യങ്ങളുടെ മതവിധികള് ചോദിച്ചറിയാന് ഇദ്ദേഹം മാത്രമേയുള്ളൂ. ആണ്കുട്ടികളും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളുമായി ഇദ്ദേഹത്തെ സമീപിക്കുന്നു. എല്ലാവരോടും ഇയാള്ക്ക് സ്നേഹം മാത്രം.
ഇദ്ദേഹം ഒരു രക്ഷിതാവിന്റെ റോളില് കൂടെ പോകുന്നത്. ഭാവിവധൂവരന്മാര്ക്കായി അദ്ദേഹം തന്റെ ഓഫീസില്ത്തന്നെ സമാധാനപരമായി ഇരുന്ന് സല്ലപിക്കാനുള്ള അവസരമൊരുക്കാറുണ്ട്. അദ്ദേഹം മിണ്ടാതെയിരുന്ന് വാര്ത്തകള് ബ്രൗസ് ചെയ്യുമ്പോള് തന്റെ മുന്നിലെ സെറ്റിയിലിരുന്ന് സ്നേഹിക്കുന്നവര് പരസ്പരം വിവരങ്ങള് കൈമാറുകയും കൂടുതല് അടുത്തറിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ജീവിതപങ്കാളിയെത്തേടുന്ന യുവതീയുവാക്കളുടെ ഒരു റജിസ്റ്റര് അദ്ദേഹം സൂക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്. അതില് അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങളും അവര് ഒരു ഇണയില് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്തൊക്കെയാണെന്നും ഒക്കെ രേഖപ്പെടുത്തിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. വിവരങ്ങള് സൂക്ഷ്മതയോടെ വിശകലനം ചെയ്തതിനുശേഷം ഏറ്റവും യോജിക്കുന്ന ഇണകളെ അദ്ദേഹം നിര്ദ്ദേശിക്കുകയും ഒരുമിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. താല്പര്യമുള്ളവര്ക്ക് എല്ലാ സഹായങ്ങളും ചെയ്തുകൊടുക്കാന് അദ്ദേഹം സദാ തയ്യാര്. അദ്ദേഹത്തിനെ ഏറ്റവും വിഷമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ജോലി ആര്ക്കെങ്കിലും വിവാഹമോചനം നല്കുകയെന്ന കാര്യമാണ്."ഏതു ഗുണങ്ങളാണോ ഒരു ശെയ്ഖിനു ചേരില്ല എന്നു ഞാന് കരുതിയിരുന്നത്, അതായത് നര്മ്മബോധവും ലാളിത്യവും ജനങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പവും, അവ തന്നെയാണ് ഒരു ശെയ്ഖിന് ഏറ്റവും ആവശ്യമായ ഗുണങ്ങള്. ജനങ്ങള് സ്നേഹിക്കുന്നത് മന്ദഹസിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെയാണ്. അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അവരുടെ നടുവില് കഴിയുകയും അവരുടെ വേദന അറിയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാളെയാണ്. ഞാന് അവരെ അറിയുന്നു, ഒരു സഹോദരനെപ്പോലെ."നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം ഏതുതന്നെയായാലും, ഇയാളെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കുവാന് നിങ്ങള്ക്ക് കഴിയുമോ?
title: The Canterbury tales
"hosh se hum ne yoon nibah kiya, Update(on 3.8.2007)-- the meaning of rubayee
I have been noticing for a long time that many visitors land on this page from google as a result of a search for the meaning of rubayee. No other google-search has brought so many visitors to my blog as this. The search-strings are normally meaning rubayee, rubayee means, rubayee meaning etc. or something very close to these. But I'm sure those visitors are always disappointed because there is no meaning of the word rubayee in this post, though the word itself appears. So I thought of adding this update here thinking that it would be a little help to those searchers.
The word Rubayee in Persian, Arabic, urdu etc. languages means that which has four. In poetry, it means a four-line verse, what we technically call a quatrain. This form of poetry is very popular in Persian, Arabic and urdu literature. And omarkhayyam, who lived in neishabur, Persia(now iran) around a millennium ago, is perhaps the most renowned rubayee-poet. He is most famous for his collection of rubayees, the rubaiyat, which has been made popular by Edward fitzgerald's English translation, The rubaiyat of omar khayyam.
Now a bit of etymology: rubayee word has originated from the Arabic word arbaaa which means 'four' and has taken form from the three root consonants r, b and a (remember, the letter 'a' can also appear as a consonant in Arabic etc. which can take various forms such as i, e, u, etc. as well).
So,
arbaaa = four
Rabiaa = fourth
Rubaee = containing four
Rubaiyat = a collection of rubaees (or simply, the plural form of the word rubaee)(note: the letters 'at' at the end should sound as the 'ath' in the word path)
(note: the bold letters are consonants which include the letters a, e and i, and others are vowels)
This word rubaee, when spoken by non- Arabic, non-Persian etc. speakers, is pronounced as rubayee, and hence written thus in English.
I'm glad if this helped you in your search for the meaning of rubayee.
പുസ്തകം: മുന്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷികള്" "അങ്ങനെയാണെങ്കില്, അരുതു കാട്ടാളാ എന്നു പറയാന് പറ്റില്ലല്ലൊ,"
"പറയാതിരിക്കാന് നിവൃത്തിയുണ്ടോ?"
"കാട്ടാളനു വിശപ്പുണ്ടെന്നിരിക്കെ...?"
"അതെ. അമ്പെയ്യാതിരിക്കാന് കാട്ടാളനും വയ്യ."
"പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ടെന്തു ഫലം, അരുതെന്ന്?"
"നാം ഇക്കാര്യം ഇപ്പോഴും ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നില്ലെ? ഇത്രയും പോരെ ഫലം?"
"അതു കൊണ്ടായോ?"
"ആയി. അന്യന്റെ വേദനയുടെ ആഴവും അവനവന്റെ വിശപ്പും തമ്മില് തട്ടിച്ചുനോക്കിയേ അമ്പെയ്യാവൂ എന്നു മനസ്സിലാകുന്നില്ലെ?" "
- (മുന്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷികള്)
title: The satanic verses
author: salman rushdie
like most of rushdie's novels, this also needs to be read at least twice for a proper appreciation. this has all the characteristics typical to a rushdian novel, but in a bit more complicated way.
in this book, chronology loses all its significance. the story switches back and forth between the early days of islam and today. some personalities of the era of jahilia appears in the scenes of today and vice versa. people, places and time, all get mixed up. apart from the islamic stuff, the book contains too many allusions and puns that a great deal of general knowledge is required to get a good grasp of them all. an indian muslim can enjoy the book very well as a considerable portion of the book deals with islamic history and the indian culture. but ironically, it was the muslims who enjoyed it the least as criticism of islam is not easily accepted by muslims unlike other religious communities. the chapters that depict the jahiliya arabia and the early days of islam are real masterpieces of fiction. british and arabian cultures are also represented in this book.
i have a request to rushdie, and it is this: please condense and cut short your books into half their sizes. that way, they could be many more times enjoyable. because one thing i have experienced with rushdie's books is that the first quarter of the book is incredibly interesting and one gets totally immersed in it and the pages get flipped over at a tremendous pace. the second quarter is not as good, but not boring either. after this first half, the problem begins. the book becomes a dragging read because the reader has imbibed enough of rushdie from the first half. and he/she knows that nothing different from the first half is awaiting him/her in the second half, because rushdie's books never have a well formed structure as he is not a writer who believes in the overall structure of the plot. his plots always look haphazard. with other authors' books, even if the second half appears to be boring, the reader reads on with the expectation that there would be some new turn in the story etc. and there's the curiosity to know how it all ends. but with rushdie, there is no expecting anything about the pages to come. his books are a page-to-page entertainment. with his works, the enjoyment is in the reading itself and not with the story or how it ends. he plays with words and ideas in remarkably amusing ways. as sasi tarur has told, he is the greatest prose-stylist of our times. it's true. and that's what an admirer of rushdie always looks for in his books. and if a person can't take interest in such word and idea games, he has nothing to do with rushdian literature. anything implausible and utterly inconsistent with reality can happen in his stories. and that's his style. in this book too, the entire design is that of a fable that moves through a series of mythical and imaginary incidents and characters. one who looks for consistency gets utterly lost in various calculations and assumptions when the author portrays sisodia as a stammering person or rekha merchant as floating in the air sitting on a carpet reminding one of the stories of the arabian nights. he/she thinks that it is all symbolic. but there is hardly any symbolism in rushdie's works. it's all inconsistent with reality, but still they have no hidden inner meanings. they are all just a part of his playful literature. there is no need to search for what the 'symbols' represent.
courtesy:textz.com
കൃതി: ദ് സറ്റാനിക് വേര്സ്സ്
കര്ത്താവ്: സല്മാന് റഷ്ദി
സല്മാന് റഷ്ദിയുടെ മറ്റെല്ലാ പുസ്തകങ്ങളുമെന്ന പോലെ ഇതും ശരിയായ ആസ്വാദനത്തിന് രണ്ട് പ്രാവശ്യമെങ്കിലും വായിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരു റഷ്ദിയന് നോവലിന്റെ എല്ലാ ചേരുവകളും ഇതിലുണ്ട്, പക്ഷേ അല്പംകൂടി സങ്കീര്ണ്ണരൂപത്തിലാണെന്നു മാത്രം.
സമയത്തിന്റെയും കാലത്തിന്റെയും ക്രമങ്ങള്ക്കൊന്നും ഇതില് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. ഇസ്ലാം മതത്തിന്റെ സ്ഥാപനകാലവും ഇന്നുമാണ് ഇതിലെ പ്രധാന സമയഘടനകള്. കഥ ഇതിലെ ഒരു കാലഘട്ടത്തില്നിന്ന് മറ്റേതിലേക്കും തിരിച്ചും തുടരെത്തുടരെ ചാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജാഹിലിയയിലെ ചില കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇന്നത്തെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയിടക്ക് കാണാം. അതുപോലെ തിരിച്ചും. ഇസ്ലാമിക കാര്യങ്ങള് കൂടാതെ കഥയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധമില്ലാത്ത പല സംഗതികളെയും വ്യക്തികളെയും സൂചിപ്പിക്കുന്ന ധാരാളം പദപ്രയോഗങ്ങളും കാണാം. സാമാന്യം നല്ല പൊതുജ്നാനമുള്ള ഒരാള്ക്കേ അതൊക്കെ പൂര്ണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാനും ഉള്ക്കൊള്ളാനും പറ്റൂ. ഇന്ത്യന് മുസ്ലീങ്ങള്ക്ക് ഇത് വളരെ ആസ്വദിക്കാന് കഴിയും. കാരണം ഇതില് കൂടുതലും ഇന്ത്യന് സംസ്കാരവുമായും ഇസ്ലാമിക ചരിത്രവുമായും ബന്ധമുള്ള കാര്യങ്ങളാണുള്ളത്. പക്ഷേ, നിര്ഭാഗ്യവശാല് മുസ്ലീങ്ങളാണ് ഇത് ഏറ്റവും കുറവ് ആസ്വദിച്ചത്. കാരണം, മറ്റു മതങ്ങളെപ്പോലെ വിമര്ശനം ഇസ്ലാം മതത്തില് എളുപ്പത്തില് സ്വീകാര്യമായ ഒന്നല്ല. ജാഹിലിയ അറേബിയയെക്കുറിച്ചും ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്ന അദ്ധ്യായങ്ങള് തീര്ച്ചയായും ഫിക്ഷണിലെ മാസ്റ്റര്പീസുകളാണ്. ബ്രിട്ടീഷ്, അറേബിയ സംസ്കാരങ്ങളും ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളാണ്.
റഷ്ദിയോട് ഒരപേക്ഷ: പുസ്തകങ്ങളുടെ വലിപ്പം പകുതിയായി ചുരുക്കണം. അങ്ങനെയാകുമ്പോള് കുറേക്കൂടി ആസ്വദിക്കാന് കഴിയും. കാരണം റഷ്ദിയുടെ വായിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ പുസ്തകങ്ങളിലും ആദ്യത്തെ കാല്ഭാഗം അവിശ്വസനീയമാംവിധം രസകരമായ അനുഭവമാണ്. പേജുകള് മറിയുന്നത് അറിയുകയേയില്ല. പിന്നത്തെ കാല്ഭാഗം അത്രയും വരില്ല, എങ്കിലും വിരസമല്ല. അങ്ങനെ ആദ്യത്തെ അര ഭാഗം കഴിയുമ്പോഴാണ് പിന്നെ പ്രശ്നം. പിന്നെയങ്ങോട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങള് വളരെ വിരസമായി തോന്നും. കാരണം റഷ്ദിയെ വേണ്ടുവോളം വലിച്ചെടുത്തുകഴിഞ്ഞു ആദ്യത്തെ പകുതിയില് തന്നെ. ആദ്യത്തെ പകുതിയില് നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ എന്തെങ്കിലും രണ്ടാം പകുതിയില് സംഭവിക്കും എന്ന വിശ്വാസവും കാര്യമായി ഉണ്ടാകുകയില്ല. കാരണം റഷ്ദിയുടെ രചനകള്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഘടനയില്ല. കഥ അതിനു തോന്നിയ പോലെയൊക്കെ പോകുന്നു എന്ന തോന്നലാണ് ഉണ്ടാകുക. റഷ്ദിക്ക് വളരെ ഭംഗിയായി ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ കഥാരചനാരീതിയോട് വലിയ പ്രതിപത്തിയില്ല. മറ്റെഴുത്തുകാരുടെ കൃതികള് രണ്ടാം പകുതി വിരസമായി തോന്നിയാലും വായനക്കാരനെ കൂടുതല് വായിക്കാന് പ്രെരിപ്പിക്കും. കാരണം ഇനിയുള്ള താളുകളില് കഥയ്ക്ക് വല്ല പ്രത്യേക തിരിവും സംഭവിച്ചേക്കാം എന്ന ജിജ്ഞാസ ഉണ്ടായിരിക്കും. അവസാനം എങ്ങനെയായിരിക്കും എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയും ഉണ്ടാകും. പക്ഷെ, റഷ്ദിയുടെ പുസ്തകങ്ങളില് ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളില് കഥയുടെ ഘടനയോ അവസാനം എന്തു സംഭവിക്കും എന്ന ജിജ്ഞാസയോ പ്രാധാന്യമര്ഹിക്കുന്നില്ല. റഷ്ദിയെ ആസ്വദിക്കുക എന്നു പറഞ്ഞാല് ഓരോ പേജിലുമുള്ള ആസ്വാദനമാണ്. അല്ലാതെ കഥയുടെ മൊത്തത്തിലുള്ള ആസ്വാദനമല്ല. റഷ്ദിയുടെ വാക്കുകളുടെ വായനയില് തന്നെയാണ് ആസ്വാദനമിരിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹം വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും കൊണ്ട് അമ്മാനമാടുന്നു. ശശി തരൂര് പറഞ്ഞു ഇക്കാലഘട്ടങ്ങളിലെ ഗദ്യത്തെ മോടി പിടിപ്പിക്കുന്നവരില് ഏറ്റവും മുമ്പനാണ് റഷ്ദിയെന്ന്. അത് സത്യമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള മോടി പിടിപ്പിക്കലുകളാണ് റഷ്ദിയുടെ സാഹിത്യം ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു വ്യക്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങളില്നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളില് ഒരാള്ക്ക് താല്പര്യമെടുക്കാന് കഴിയുന്നില്ലെങ്കില് അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നെ റഷ്ദിയുടെ രചനകളുമായി യാതൊരു കാര്യവുമില്ല. അദ്ഭുതകരമാംവണ്ണം അവിശ്വസനീയവും യുക്തിക്ക് നിരക്കാത്തതുമായ എന്തും റഷ്ദിയുടെ പുസ്തകങ്ങളില് കാണാന് കഴിയും. ഈ പുസ്തകത്തിലും അത് വിഭിന്നമല്ല. കെട്ടുകഥളെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നതും സാങ്കല്പികവുമായ കാര്യങ്ങളാണ് പുസ്തകം നിറയെ. യഥാര്ത്ഥജീവിതത്തിലെയും പ്രകൃതിയിലെയും നിയമങ്ങളുമായി തീരെ യോജിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് അതിലുള്ളത്. അര്ത്ഥം കണ്ടെത്താന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരാള് വഴിതെറ്റിപ്പോകാന് സാദ്ധ്യതയുണ്ട്. എല്ലാം സിംബോളിക്കാണ് എന്ന് വിചാരിക്കുന്നവര്ക്ക് തെറ്റുപറ്റും. ശിശോദിയ വിക്കിവിക്കി സംസാരിക്കുന്നതിലും രേഖ മര്ച്ചന്റ് അറബികഥകളിലേതെന്ന പോലെ ഒരു പരവതാനിയിലിരുന്ന് വായുവിലൂടെ ഒഴുകി വരുന്നതുമൊക്കെ എന്തിന്റെയെങ്കിലും സിംബളായിരിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാള് കണക്കുകൂട്ടലുകളിലും ഊഹാപോഹങ്ങളിലുമൊക്കെ മുങ്ങിപ്പോകുകയേയുള്ളൂ. റഷ്ദിയുടെ കഥകളില് സിംബോളിസം ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം. പ്രകൃതിനിയമങ്ങളുമായി ഒത്തുപോകുന്നില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളില് സിംബോളിസം ഇല്ല. എല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളും ആശയങ്ങളും കൊണ്ടുള്ള ഒരു കളി മാത്രം. 'സിംബളുകള്' എന്തിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു എന്ന് അന്വേഷിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട കാര്യമില്ല.
കടപ്പാട്: textz.com
australia's waverley council is in the process of evicting mr. Mhiyles from his 'home' who lives on the brondy beach cliff with his songs and thoughts, finding delight in the scenery of the endless sea and sharing tea and poetry with the passers-by.
read smh report
വരുന്നവരോട് ചായയും കവിതയും പങ്കുവെച്ച്, വിശാലമായ കടലിന്റെ സൗന്ദര്യവുമാസ്വദിച്ച്, തന്റേതായ ചിന്തകളുടെയും പാട്ടുകളുടെയും ലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന മൈല്സിനെ ആസ്ത്രേലിയയിലെ വേവര്ലി നഗരകൗണ്സില് തന്റെ ബോണ്ടി കടപ്പുറത്തെ പാറപ്പുറത്തെ 'വീട്ടില്നിന്നും' പുറത്താക്കാനുള്ള പരിപാടിയിലാണ്.
title: And then there were none
സൗദി അറേബിയയില് സമരങ്ങളും പ്രകടനങ്ങളും ഒന്നും ഇല്ലെന്നാണ് വെപ്പ്. കാരണം ഇതൊരു ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രമല്ലല്ലോ. കര്ക്കശമായ മതനിയമങ്ങളാല് രാജ്യം ഭരിക്കുന്ന രാജഭരണമാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യവും മറ്റും അധികമില്ല.
എണ്ണൂറിലധികം ബംഗ്ലാദേശികള് അവരുടെ കമ്പനിക്കെതിരേ സമരം നടത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരുപക്ഷേ ഈ രീതിയിലുള്ള ആദ്യത്തേതായിരിക്കാം ഇത്. അവരുടെ കമ്പനി കഴിഞ്ഞ രണ്ട് മാസമായി അവര്ക്ക് ശമ്പളം കൊടുത്തിട്ടില്ല. മൂന്ന് മാസമായി ഓവര്ടൈമിന്റെ കൂലിയും. സൗദി സെക്യൂരിറ്റി പട്രോളിന്റെ ഇടപെടല് വരെയെത്തി കാര്യങ്ങള്. തടഞ്ഞുവെച്ച വേതനമെല്ലാം ഉടനടി കൊടുത്തുതീര്ക്കാന് കമ്പനി ഉത്തരവാകുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ സമരം വിജയിച്ചു.
പക്ഷേ സമരങ്ങള്ക്കും ബന്ദുകള്ക്കും മോശമായ ഒരു വശവും ഉണ്ട്. ഒരു സമരം വിജയിച്ചെന്നു കണ്ടാല്പിന്നെ ജനങ്ങള് തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ സമരങ്ങളുമായി രംഗത്തിറങ്ങും. അത് ഒരുപാട് പ്രശ്നങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കും. ബന്ദിനെക്കുറിച്ച് ഒരു മലയാളിയോട് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.
പ്രവാചകന് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ ശരീരത്തിലെ വിയര്പ്പുണങ്ങുന്നതിനു മുന്പേ അവന് ചെയ്ത ജോലിക്കുള്ള കൂലി കൊടുക്കണമെന്ന്. പക്ഷേ സൗദിയില് മാസങ്ങളായി, അതായത് ചിലപ്പോള് ആറു മാസം വരെയോ ചിലപ്പോള് ഒരു വര്ഷം വരെ പോലുമോ, വേതനം നല്കാത്ത അനേകം കമ്പനികളുണ്ട്.
ഈയടുത്ത് സൗദി തൊഴില് മന്ത്രാലയം ഇങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങള്ക്ക് പരിഹാരം കാണാനുള്ള പല പുതിയ നിയമങ്ങള്ക്കും രൂപം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. അത് ഉടനെ പ്രാബല്യത്തില് വരും.
സൗദി ഗസറ്റ് റിപ്പോര്ട്ട് വായിക്കുക.
i ran into this unique voice that stood out from the cacophony of the recent samjhouta incident. a touching article in The Indian Express by Sagarika Ghose dealing with some different aspects of the trip that is supposed to bridge gaps. i loved the article so much that i didn't want to finish off the post by just placing a link to it. instead i copied the entire thing and pasted it here:
"A train of the poor:
The Samjhauta Express carries so many small and precious possibilities on board. After the investigations into the blasts are over, we need to ask why officialdom on both sides treats them with such suspicion and disregard
On a freezing January night three years ago two Indian Express journalists queued up to board the train to Pakistan. The Attari-Samjhauta Express stood at the Old Delhi railway station decorated with buntings, gold and silver paper stars and rose and marigold garlands. The train had been suspended in 2002 after the attack on the Indian Parliament, but now after a gap of two years, once again the humble little friendship express was all set to trundle between families torn apart by AK-47s, wire borders and massed troops.
On January 15 2004, the journalists had expected a sentimental flower-laden journey across the train’s inaugural run across the border. Instead we found ourselves on a gruelling trip aboard an inconvenient train, with customs officers and policemen harassing passengers at every turn. The mood on board was anything but syrupy and sentimental. Instead it was robustly impatient with the whims of politicians.
The Samjhauta Express or the Attari Express leaves Old Delhi railway station at 10 pm. It then travels to Attari, where the Attari Express changes formally into the Samjhauta Express. Three years ago this train too like the Indian one that comes to Attari was decorated with flowers, balloons and buntings. Ceremonially dressed BSF horsemen escorted the train to the border.
Who are the passengers aboard the Samjhauta Express? The Samjhauta Express is a train of the poor. It is a train of those who cannot afford to take the flight. And it is a train of those who journey to the Pakistan High Commission in Delhi from small towns in UP and Rajasthan to camp in the capital for months, sleeping in Nehru Park or ISBT in the sometimes hopeless wait for a visa.
The Samjhauta Express has few windows and on January nights a freezing wind rushes through the compartments as the passengers huddle under blankets. A great source of warmth is the smoke of Bidi No. 30. Every traveller is laden with gifts. Coconuts, elaichis, pressure cookers (much cheaper in India than in Pakistan), paan and cashew. One mother whose daughter is married in Pakistan said her daughter misses idlis, dosas and chow mein. In a tiffin packed tightly under plastic she proudly said she was taking uttapam and hakka noodles to Hyderabad.
There was a millworker from Bhilwara, a shawl merchant from Kashmir, jewellery shop owners from Indore. There was a graduate of the Aligarh Muslim University whose parents live on both sides of the border and who told us that every time he visits Pakistan, “agency-wallahs” (the ISI) try to recruit him. There was a Bollywood aspirant who loved India, there was a clerk from Palanpur and for us, the highlight of the trip, there was little Areeba with the face of an angel who darted between her parents legs peering out with a truly devilish grin.
Rishtedaari was the obsessive topic of conversation aboard the Samjhauta Express. The shawl merchant from Kashmir was on his way to visit his father’s grave.The Bollywood aspirant had come to India to catch a glimpse of Bombay, a city she said she loved more than her own parents. The millworker from Bhilwara and his wife had no children. They had saved money for three months to visit their nieces in Pakistan.
At almost every station in the journey, the travellers were poked and prodded by policemen. Constables jabbed at their bags, pulled down their beddings and opened up their suitcases. A packet of shami kababs was torn open. A tin of almonds sent skittering to the floor. After yesterday’s blasts, as the experts debate on the lack of intelligence on terrorism, maybe they should devote some attention to how brutally innocent passengers are treated by the police, how the stigma of “terrorist” seems to sit on every one of them just because they happen to be poor Muslims. A little less prejudice and a little more intelligence would perhaps stand the police in better stead when dealing with the passengers of the Samjhauta Express.
The customs and immigration formalities on the train are ghastly. Or at least they were three years ago. A six hour interminable wait takes place at Attari after the train pulls in there at 4 am. Officials are rude, rough and late. There was not a single seat at Attari station and passengers had to wait for hours until the first immigration officer turned up in the morning. Kafka-esque dramas followed after that, with parrot salesmen and peanut-traders being asked questions about the South Asian Free Trade Agreement and the ban on trade at the border.
“Why are you bringing parrots?” screamed an immigration officer. “To sell sir,” said the trader from Jaipur. “It’s illegal!” barked the officer. “No, no I want to sell parrots,” insisted the salesman. “You are a criminal!” shouted the officer. “But my family is in the parrot business for years,” insisted the salesman.
Many of the passengers simply do not know how to fill forms. Many don’t have passports because they believe that the passport of one family member is enough to see them through. The chaotic clash between illiterate rural folk and prejudiced brutal officialdom is perhaps similar to what would happen if international checkpoints were set up at Delhi’s Inter State Bus Terminus.
The story of harassment and delay is the same at Wagah. Here, the Pakistani customs and immigration officials are equally dilatory. The queues are endless, many go to sleep, there is the same all-round loud bewilderment at the triplicate forms. In the process many miss their connecting trains.
All high-sounding Confidence Building Measures and Composite Dialogue Process and Track II diplomacy seem like elite luxuries, mere diplomatic piffle compared to the gritty traumas on the Samjhauta Express. If the Indo-Pak dialogue wants to make a difference to ordinary lives, then perhaps the sharp-suited ambassadors and foreign secretaries might try to improve the quality of travel on this so-called showpiece of a train.
The last word of our journey thus belonged to Syed Yakoob, a tele-marketing operator: “All those rich people who go to seminars and talks on India-Pakistan peace, why don’t they actually travel by the Samjhauta Express to see what India-Pakistan peace is really about?”
(Sagarika Ghose is senior editor CNN-IBN)
the search goes on..
it will go on for ever
until it finds the answers, but....
..but where are the questions??
* * *
അന്വേഷണം തുടര്ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..
അത് എന്നും തുടര്ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കും
ഉത്തരങ്ങള് കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ, പക്ഷെ....
..പക്ഷെ ചോദ്യങ്ങളെവിടെ??
കൃതി: കിളിപ്പേച്ച് കേക്കവാ 
